Autizmi dhe komunikimi: të flasësh kundrejt të lidhesh

Ndihmon t'i ndajmë dy ide. Të folurit është të përcjellësh mendime e ndjenja me fjalë. Të komunikuarit është më i gjerë — është synimi për të ndarë një mesazh dhe gatishmëria e një personi tjetër për ta marrë atë. Një foshnjë fillon të komunikojë me botën që shumë herët, shumë kohë para se të shfaqet ndonjë fjalë.

Si e shikojmë komunikimin e një fëmije

Çdo fëmijë i zhvillon aftësitë e komunikimit në fazën e tij të zhvillimit. Në fëmijërinë e hershme kërkojmë aftësitë themelore: vëmendjen e përbashkët, ndarjen dhe përgjigjen ndaj emocionit, buzëqeshjen, dhe krijimin e sinjaleve përmes gjuhës së trupit, gjesteve, shprehjeve të fytyrës dhe tingujve. Ndërsa fëmija rritet, këto bëhen më komplekse dhe çojnë në aftësi sociale më të pasura.

Te fëmijët me profile të spektrit të autizmit, shpesh vërejmë ndryshime në komunikimin joverbal, në formimin e synimit për të komunikuar, në leximin e synimeve të të tjerëve, në përdorimin dhe interpretimin e gjesteve e shprehjeve të fytyrës, dhe në ndarjen e emocionit.

Si mund të mbështetet komunikimi

Qëllimi i parë nuk është të shtyjmë fëmijën të komunikojë, por të inkurajojmë lidhjen dhe të rrisim përfshirjen. Vëzhgimi i asaj që e ndihmon fëmijën të ndihet i qetë, i lumtur dhe rehat — interesat e tij, teksturat, pamjet dhe tingujt që i pëlqejnë — jep një pikënisje. Përshtatja me ritmin e fëmijës gjatë lojës, krijimi i tingujve të ndryshëm dhe pasqyrimi i emocioneve që ai përjeton, të gjitha e forcojnë lidhjen.